Knapen

Leeftijd: 
12 tot 14 jaar

De ontwikkeling van de ‘knaap’

Lang, lang geleden was er niets buiten 3 prachtige, dolleuke, geweldige, sterke, sympathieke, mature, atletische, snuggere en hoogbegaafde Goden, genaamd Lootlewuop, Edguervsnevel en Njiwz. Na een poosje op de kale planeet begonnen de 3 Goden zich te vervelen, maar ze wisten niet hoe ze dit moesten oplossen. Ze begonnen de meest vreemde en afschuwelijke dingen te creëren waar ze uiteindelijk weinig aan hadden. Zo creëerde ze o.a. knikkers, spruiten, het punt waarop je oreokoekjes net uit mekaar vallen als je ze in de melk bent aan het doppen en nu zowel de melk als de koekjes helemaal om zeep zijn en je je afvraagt wat het nut van het leven is als je nog geen simpele koekjes in uw melk kan doppen zonder dat ze uit mekaar vallen, muggen, files, boeken, hele dikke boeken, scholen, dauwtrippen,… Zoals iedereen zeker wel al weet zijn al deze dingen héél, héééééééél frustrerend. Maar ze waren nog niet op het meest afschuwelijke gekomen… Totdat op een dag opeens Njiwz de andere 2 goden bij mekaar riep omdat hij een idee had. Er brandde een klein gloeilampje boven zijn hoofd en de andere 2 goden wisten dat het dus best wel een goed idee zou zijn. Zijn briljante idee was om ‘de knapen’ te creëren. De twee andere Goden keken eerst verbaasd naar elkaar maar waren het hier mee eens om deze afschuwelijke, lelijke, afgrijselijke, stinkende, kwijlende, snotterende baby’s te creëren om dan toch eindelijk iets te doen te hebben in plaats van zich steendood te vervelen.

 Toen deze kleine en hulpeloze baby’s eenmaal waren geschapen, vonden de Goden dat ze deze afschuwelijk, prachtige gebeurtenis een hoger doel lager op zouden geven. Dit hoger doel, om uiteindelijk lager te geraken om dan toch te stijgen was om volwaardige knapen te worden van ksasintjozef.be. Maar om in deze stijgende lift te stappen die alleen maar naar beneden gaat om dan uiteindelijk toch de trap te nemen en de superleuke waterglijbaan die overkop ging naar beneden te nemen en hogerop te geraken om dan met de brandladder tot op de etage van de knapen te komen, was niet zo simpel. De 3 Goden wisten dat hen een enorm lange en zware, maar dan toch weer een vederlichte brug te wachten stond. Niet alleen konden deze baby’s nog niet kruipen, ZELFS op hun duim zuigen lukte de arme, kleine snotneuzen nog niet. De 3 Goden waren zelfs nog enkele jaren verplicht om hun stinkende, platte en lichtgroene kaka op te kuisen, hun tandjes (die ze nu zelfs nog niet hadden) te poetsen, hun vele luiers te vervangen, ’s nachts op te staan als ze weer maar eens aan het huilen waren, hun fopspeen tot 163637387 keer per dag opnieuw in hun mond te steken terwijl het ding aan een koordje rond hun nek hing en je toch wel zou verwachten dat ze dit zelf zouden kunnen doen, ...

De 3 Goden ontdekten dat hun nog een lange en slapeloze ontwikkeling van de knaap te wachten stond. Het zou geen simpele taak worden en ze zouden al hun krachten nodig hebben om deze schijnbaar onmogelijke opdracht tot een goed einde te kunnen brengen. Maar spijt dat ze deze wezentjes gecreëerd hadden, hebben ze nooit gehad. Hun enigste doel was om deze knapen zodanig goed op te voeden dat ze in staat zijn om de bangelijke en afschuwelijke schriktocht te overwinnen die hun als knaap te wachten staat.

Alleen dan zullen deze wezentjes in staat zijn om stevig in hun schoenen te staan doorheen alles wat het zware leven hun nog zal brengen, in goede en in kwade dagen, in rijkdom en armoede, in gezondheid en ziekte, in voorspoed en tegenspoed, tot het einde van het jaar hen zal scheiden van de 3 goden.

Jullie geliefde goden